Кто-нибудь пробовал?

Mən taksistəm, bu işlə məşğul olanda artıq on ilə yaxın olur. Bakının küçələrini, darələrini, yuxarı və aşağı şəhərini ovuc içi kimi bilirəm. Gecə-gündüz demədən yolda oluruq, bəzən elə olur ki, sükan arxasında oturub saatlarla heç kimlə danışmadan, sadəcə maşını sürür, fikirləşirsən. Həyatımın çox hissəsi belə keçir – sərnişinlər girir, çıxır, hərəsinin öz hekayəsi, öz tələskənliyi, öz sükutu var. Bəzən elə sərnişinlər olur ki, danışmaq istəyir, bəzən isə heç söz demək istəmir, mən də onların ritminə uyğunlaşıram. Bu işin ən gözəl tərəfi bəlkə də budur – sən hər gün yeni insanlarla qarşılaşırsan, amma eyni zamanda tək qalmağı da bacarırsan. Keçən ilin qışında işlər bir az ləngimişdi, hava çox soyuq idi, insanlar çölə çıxmaq istəmirdi, gecələr isə saat ikidən sonra artıq heç kəs qalmırdı. Mən də boş-boş şəhəri gəzib, bir az da yanacağa yazığım gəlirdi, ona görə də tez-tez dayanacaqda gözləyirdim. O gözləmə saatlarında nə edəcəyimi bilmirdim, radio dinləyirdim, bəzən qəzet oxuyurdum, amma vaxt çox ağır keçirdi. Bir gün sərnişinlərdən biri, gecə saatlarında taksimə minən gənc bir oğlan, maşında telefonunda bir şeyə baxırdı, mən də güzgüdən gördüm ki, ekranda rəngli şeylər var, çox həyəcanlı idi. Düşəndə mənə dedi ki, qardaş, sağ ol, çox vaxtında gəldin, yoxsa mərcimi uduzmuşdum. Mən o zaman güldüm, amma içimdə maraq qaldı. Nə idi bu, niyə bu qədər həyəcanlı idi?

Ertəsi gün boş vaxtımda telefonumu açıb araşdırmağa başladım. Oğlanın nəyə baxdığını bilmirdim, amma “mərc” sözü mənim marağımı cəlb etmişdi. Bir az axtardıqdan sonra gördüm ki, bu günlərdə çoxları bir platformadan danışır, həm oyunlar var, həm də idman mərcləri. Mən özüm həmişə futbolu sevmişəm, vaxtaşırı oyunlara baxıram, bəzən dostlarla mərc də edirik, amma heç vaxt bunu sistematik etməmişdim. Axşam evə gələndə, artıq yeməyi yemişdim, uşaqlar yatmışdı, arvad da televizora baxırdı, mən də telefonumda o platformanı tapdım. Düzünü desəm, ilk baxışda bir az çaşdım, çünki mənim üçün yeni bir aləm idi, amma maraqlı idi. Bir müddət gəzdikdən sonra gördüm ki, hər şey o qədər sadə düzülüb ki, insan rahatlıqla anlayır. Elə həmin gecə qərar verdim ki, bir az sınaq keçirim, nə olacağını görüm. İlk addım üçün telefonuma yükləməli oldum, proses çox sürətli keçdi, bir neçə dəqiqəyə hər şey hazır idi. Həmin gecə sınaqdan keçirdiyim mostbet betting app mənə o qədər rahat gəldi ki, heç fərqinə varmadım. İnterfeys sadə idi, bütün funksiyalar əlimin altında, sürətli, anlaşılan.

İlk vaxtlar mən çox ehtiyatlı idim, kiçik məbləğlərlə başladım, əsasən də futbol matçlarına mərc edirdim. Çünki futbolu bilirəm, komandaları tanıyıram, statistikaya baxa bilirəm. Bəzən qazanırdım, bəzən itirirdim, amma mənim üçün ən maraqlısı prosesin özü idi – analiz etmək, düşünmək, proqnozlaşdırmaq. Bu, mənə işimdəki kimi idi, sən küçələri, tıxacları, yolları bilirsən, hansı vaxt hansı marşrutun daha rahat olduğunu təxmin edirsən. Eyni mantıq, sadəcə fərqli sahə. Zamanla mən daha inamlı oldum, artıq sadəcə futbol deyil, digər idman növlərinə də baxmağa başladım. Bəzən elə olurdu ki, gecə növbəsində dayanacaqda gözləyəndə, telefonu açıb bir neçə dəqiqəyə mərc edir, sonra yenə yola çıxırdım. Bu, mənim üçün bir növ həyəcan dozasına çevrilmişdi, amma heç vaxt həddimi aşmadım, çünki bilirdim ki, bu işdə əsas şey soyuqqanlılıqdır.

Bir gün isə həyatımda unutmadığım bir hadisə yaşandı. Həmin gün gündüz çox yorğun idim, axşamüstü evə gəlib bir az dincəlmək istədim, amma uşaqlar çox səs salırdı, yata bilmədim. Axşam yenə işə çıxdım, hava bir az çiskinli idi, sərnişin az idi. Saat on birə yaxın bir sərnişin Mindalana düşdü, mən də orada bir az gözlədim, heç kəs çıxmadı. Maşını kənara çəkdim, telefonumu açdım, o gün bir neçə futbol matçı var idi, onlara baxırdım. Komandaların son durumunu, oyunçuların vəziyyətini araşdırdım, bir mərc etməyə qərar verdim. Məbləğ o qədər də böyük deyildi, amma mənim üçün əhəmiyyətli idi, çünki bu dəfə öz analizimə tam güvənirdim. Matç başladı, mən maşında oturub nəticəni gözləyirdim. İlk yarımçıq bir qol oldu, mənim xeyrimə. Ürəyim bir az döyünməyə başladı, amma özümü saxladım, hələ vaxt var idi. İkinci yarıda rəqib komanda bərabərlik qolunu vurdu, mən bir az narahat oldum, amma yenə də gözlədim. Matçın son dəqiqələrində, artıq vaxt da əlavə olunmuşdu, mənim mərc etdiyim komanda bir qol daha vurdu. O an maşında tək oturub sevincimi gizlədə bilmədim, əlimi sükanın üstünə vurdum, güldüm. Sonra telefonu açıb balansa baxdım, o qədər gözəl bir rəqəm görünürdü ki, gözlərimə inanmadım. Həmin gecə qazancım o qədər yaxşı oldu ki, bir neçə günlük qazancıma bərabər idi.

Evə gələndə arvadıma dedim, bilirsən, bu gecə mənə bir şans güldü. O, əvvəlcə başa düşmədi, sonra izah etdim, bir az narahat oldu, amma mən ona dedim ki, qorxma, mən həddimi bilirəm, bu işi həvəskardan çox analiz kimi aparıram. O da güldü, dedi ki, sən bilirsən, əsas odur ki, itirdiklərinin dalınca düşməyəsən. Mən də dedim ki, yox, mənim qaydam budur – qazananda da, itirəndə də, dayanmağı bacarmaq. Həmin qazancın bir hissəsi ilə uşaqlara uzun müddətdir vəd etdiyim oyun konsolunu aldım, bir hissəsini də kənara qoyduq, yayda ailəcə istirahətə getmək üçün.

İndi hərdən o platformaya girirəm, amma artıq həddimi çox yaxşı bilirəm. Mənim üçün bu, sadəcə işdən sonra, boş vaxtımda, dayanacaqda gözləyərkən vaxt keçirmək üsuludur. Bəzən qazanıram, bəzən itirirəm, amma heç vaxt itirdiyimin dalınca düşmürəm, çünki bilirəm ki, bu işdə əsas şey soyuqqanlılıq və intizamdır. Eyni taksidə olduğu kimi – sən nə qədər tələssən də, tıxacda ilişib qala bilərsən, amma səbr etsən, yol açılar. Həmin gecə mənə bir dərs oldu – bəzən ən gözlənilməz anda, ən sadə analizlə belə, böyük şeylər edə bilərsən. Və ən əsası, o anı dəyərləndirməyi, dayanmağı bacarmalısan. Mənim həyatımda taksidən başqa bir ritm də yarandı, o da mənim gecə gözləmələrimi rəngləndirdi. İndi nə vaxt dayanacaqda oturub boş-boş havaya baxıram, telefonumu açıb o proqrama baxıram, düşünürəm, analiz edirəm, bəzən də sadəcə həzz alıram. Bu, mənim üçün artıq bir vərdiş, bir növ kiçik həyəcan, amma həyatımın əsas axarını heç vaxt dəyişməyən bir hissədir. Çünki mən bilirəm ki, əsas işim sükandadır, əsas məsuliyyətim yolda olan insanları təhlükəsiz aparmaqdır, qalanı isə sadəcə gözləmə saatlarını rəngləndirən bir detaldır. O gecə mənə bir şans güldü, amma ən vacibi, mən o şansı qarşılamağa hazır idim.